بسم رب المهدی

چشم تو خورشید را بر نمی تابد ، پس بیهوده چشم در خورشید مدوز . سهم تو از خورشید آن است که در آیینه می بینی . اما روزگار آینه ها نیز سپری گشته است . آیینه های شکست گرفته و هزار تکه هر یک به قد خویش ، قدری نور می تابند و هر یک به قدر خویش ، پاره ای از خورشید را حکایت می کنند .

روزگاری بوده است که آینه ها پی در پی روز های سرد زمین را در تابش خورشید های مکرر غرقه می کردند ، اما چیزی نمی گذرد که آیینه ها یک یک شکست میگیرند و یاد خورشید در خورده های آیینه بر زمین می ماند ؛ چیزی نمی گذرد که در نبود آیینه ها خورشید فراموش می شود و روی در خفا می کند ؛ چیزی نمی گذرد که داستان آیینه و خورشید چندان آفسانه می نماید که در آمدن ناقه از سنگ ، و فرود آمدن روح در کالبد مرده ؛ چیزی نمی گذرد که لاجرم تنها راه ما به خورشید از این پاره های آیینه راست می شود .

می شود دست بالا کرد و پاره های آیینه را گرد آورد و در جای خویش نهاد ؛ شاید خورشید به تمامی جلوه گر شود .

 منــــاجــــات

ای آفریــــــــدگارغفــــور و ودود ما
ای بسته بر عنایــت تو تار و پود ما

ای نام تو سـر آمد و آغاز هر سخن
مضمون هر ترانه و شعر و سرود ما

ازگِل اگر چه آدمیان را سـرشته ای
یک نفـخه ای ز روح تو رمز وجود ما

دل های ما به یاد تو گیرد فقط قرار
تنها برای توست قیــــام و قعود ما

از ما پذیر عذر گـــــناهان بی شمار
وز لطـف کن قبول رکوع و سجود ما

بادا ســـــــــلام ما به پیام آوران تو
بادا به روح پاک حبیـــــــبت درود ما

تنـها تو را ستـــایش (آیت) بود سزا
تنها به دست توست فراز و فرود ما

همه هست آرزويم...!

 
همه هست آرزويم كه ببينم از تو رويى

چه زيان تو را كه من هم برسم به آرزويى؟!

به كسى جمال خود را ننموده‏يى و بينم

همه جا به هر زبانى، بود از تو گفت و گويى!

غم و درد و رنج و محنت همه مستعد قتلم

تو بِبُر سر از تنِ من، بِبَر از ميانه، گويى!

به ره تو بس كه نالم، ز غم تو بس كه مويم

شده‏ام ز ناله، نالى، شده‏ام ز مويه، مويى

همه خوشدل اين كه مطرب بزند به تار، چنگى

من از آن خوشم كه چنگى بزنم به تار مويى!

چه شود كه راه يابد سوى آب، تشنه كامى؟

چه شود كه كام جويد ز لب تو، كامجويى؟

شود اين كه از ترحّم، دمى اى سحاب رحمت!

من خشك لب هم آخر ز تو تَر كنم گلويى؟!

بشكست اگر دل من، به فداى چشم مستت!

سر خُمّ مى سلامت، شكند اگر سبويى

همه موسم تفرّج، به چمن روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه، بنشين كنار جويى!

نه به باغ ره دهندم، كه گلى به كام بويم

نه دماغ اين كه از گل شنوم به كام، بويى

ز چه شيخ پاكدامن، سوى مسجدم بخواند؟!

رخ شيخ و سجده‏گاهى، سر ما و خاك كويى

بنموده تيره روزم، ستم سياه چشمى

بنموده مو سپيدم، صنم سپيدرويى!

نظرى به سوىِ (رضوانىِ) دردمند مسكين

كه به جز درت، اميدش نبود به هيچ سويى‏

 فروغ ديده نرگس

شكفت غنچه و بنشست گل به بار، بيا!
دميد لاله و سورى ز هر كنار، بيا!
بهار آمد و نشكفت باغ خاطر ما
تو اى روانِ سحر! روح نوبهار! بيا!
مگر چه مايه بود صبر، عاشقان تو را؟!
ز حد گذشت دگر رنج انتظار، بيا!
ز هر كرانه، شقايق دميده از دل خاك
پى تو تسلّى دل‏هاى داغدار، بيا!
ز عاشقان بلاكش، نظر دريغ مدار
فروغ ديده نرگس! به لاله‏زار بيا!
ز منجنيق فلك سنگ فتنه مى‏بارد
مباد آن كه فرو ريزد اين حصار، بيا!
يكى به مجمع رندان پاك باز، نگر!
دمى به حلقه مردان طرفه كار، بيا!
به سوى غاشيه‏داران مير عشق، ببين!
به كوى نادره كاران روزگار، بيا!
چه نقش‏ها كه بنشستند به صحيفه دهر
ز خونشان شده روى شفق نگار، بيا!
طلايه‏دار تواند اين مبشّران ظهور
به پاس خاطر اين قوم حق‌گزار بيا!
درين كوير كه سوزان بود روان سراب
تو اى سحاب كرم! ابر فيض بار بيا!
ز دست برد مرا، شور عشق و جذبه شوق
قرار خاطر بي‌قرار بيا!

این عید بزرگ عید سعید فطر را به ساحت مقدس امام زمان (عج) و تمام هم سپاهی ها
پیشاپیش تبریک و تهنیت عرض می کنم

و این شعر را به مولامون تقدیم می کنم

<< اللهم عجل لولیک الفرج >>

به نام او ...

*** به نظر شما از بین اشعار زیر کدامیک جالب تر است؟؟ ***

(۱)

از عشق تو گفتيم و نمك گير شديم
تا ساحل چشمان تو تكثير شديم
گفتند غروب جمعه خواهي آمد
آنقدر نيامدي كه ما پير شديم

(۲)

قطعه گمشده اي ازپرپروازكم است

يازده بارشمرديم ويكي بازكم است

اينهمه آب كه جاريست نه اقيانوس است

عرق شرم زمين است كه سربازكم است...!

(۳)

دامن علقمه وباغ گل ياس يكيست

 قمرهاشميان بين همه ناس يكيست

 سيركردم عدد ابجدو ديدم به حساب

 نام زيباي اباصالح وعباس يكيست

(۴)

آقا بيا به خاطر باران ظهور کن

مارا ازاين هواي سراسيمه دور کن

 وقتي براي بدرقه عشق مي روي

 ازکوچه هاي خسته ما هم عبور کن

يا فارس الحجاز


(۵)

حيف از حريم اوست که من زائرش شوم

حيف از جمال اوست که من ناظرش شوم

حتي اگر غريب بماند ظهور دوست

حيف از سپاه اوست که من ناصرش شوم

اللهم عجل لوليک الفرج

(۶)

اجل گم کرده بعد از قتل محسن خانه ما را                 بيا اي مرگ ياري کن من افتاده از پا را

نه دستي مانده تا گيسوي زينب را زنم شانه              نه پايي تا براي گريه گيرم راه صحرا را

ز تو اي دست، ممنونم که بر ياريِّ دست حق               گرفتي از غلاف تيغ قنفذ، اجر زهرا را

علي تنها، همه دشمن، تو بشکسته، من افتاده       خدا را، پس که ياري مي‌کند آن يار تنها را؟

من از بهر علي گريان علي از بهر من گريان                 به نوبت زينب غمديده دلداري دهد ما را

ببر اي دست سالم دست مجروح مرا بالا                 که از صورت بگريم قطره قطره اشک مولا را

اجل را دور سر گردانده‌ام تا بر علي گريم                      وگرنه پشت آن در گفته بودم ترک دنيا را

سيه پوش آمده از دود آتش خانه زهرا                       چه خوش کردند همدردي عزاداران طاها را

عدو سيلي زد و پهلو شکست و من در آن حالت     گهي ديدم به پهلو گه به صورت دست بابا را

سراپا دردم و لب بستم و خاموشم از گفتن          مگر گاهي که دور از چشم زينب بينم اسما را

چو وقف ماست نظم و ناله و فرياد جان‌سوزش           به محضر دست گيرم (ميثم) افتاده از پا را

*** به نظر شما از بین اشعار بالا کدامیک جالب تر است؟؟ ***

داغ دل لاله

 امروز برای شهدا وقت نداریم

  ای داغ دل لاله تو را وقت نداریم

 با حضرت شیطان سرمان گرم گناه است

 ما بهر ملاقات خدا وقت نداریم

 چون فرد مهمی شده نفس دغل ما

 اندازه ی یک قبله دعا وقت نداریم

 در کوفه تن غیرت ما خانه نشین است

 بهر سفر کرببلا وقت نداریم

 تقویم گرفتاری ما پر شده از زر

 ای داغ دل لاله تو را وقت نداریم

 هر چند که خوب است شهیدانه بمیریم

 خوب است ولی حیف که ما وقت نداریم

ويرانه نه آن است كه جمشيد بنا كرد

 و يرانه نه آن است كه فرهاد فرو ريخت

 و يرانه دل ماست كه هرجمعه به شوقت

صد بار بنا گشت و دگر بار فرو ريخت